Held of bloedig dictator? de eindbalans Fidel Castro

25 november 2016 overleed een van ‘s werelds bekendste iconen: Fidel Castro. Zoals dat gaat met ‘levende legendes’ die het ‘levende’ uit hun naam verliezen, beheerste het overlijden de media. Echter, Castro was niet zomaar een icoon, hij was er een uit de communistische familie. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat zowel vriend als vijand lustig hun mening spuiden, om het brede publiek aan hun kant te krijgen. Omdat wij het nooit zouden aandurven u woorden in de mond te leggen, geeft uw redactie u de mogelijkheid om zélf een kant te kiezen in het debat. onderstaand artikel bevat namelijk de opinie van zowel een voorvechter, als een waar tegenstander van onze (mogelijke) vriend, Fidel.

 

Castro was een ordinair dictator

“Fidel ensured peace, social and cultural equality to Cuba. We hope the path of openness will be continued.” Tot zover de reactie van de Europese socialistische fractie op Twitter, toen bleek dat Cuba haar heiland verloren had. Van wereldvreemdheid gesproken, daar de linkse Europeanen als geblinddoekte schapen een tiran eren die talloze schendingen van de mensenrechten op zijn naam heeft staan.

Door Nick Peeters

Fidel beloofde tot zijn laatste zucht de vrijheid aan zijn volk, maar niets was minder waar. Als hij echt een man van het volk was, waarom hield hij de Cubanen dan arm en liet hij toe dat de zwarte markt floreerde, terwijl hijzelf en zijn gevolg als keizers leefden? Hooggeschoolden verdienen er ook vandaag een habbekrats voor hun expertise, terwijl de producten er net zo duur zijn als in de VS en Europa. Zo rapporteerde Deredactie.be over bedragen rond de tachtig euro inkomen per maand voor een cardioloog. Ik herhaal: meer dan tien jaar studeren, tachtig euro.

Wat hield het Cubaanse ‘volk’, de kinderen van de zo geslaagde revolutie, eigenlijk in voor de totalitaire dictator en zijn kameraden? Anders dan in het westen durfden zij duidelijk het perfecte profiel van een goed Cubaans burger te schetsen: ja-knikken en braaf het mondje houden over zaken die zijn of haar niveau overstegen. Binnen het Cubaanse communisme werden niet alleen de ‘kapitalisten’ (mensen die potverdorie het lef hadden te willen genieten van de vruchten van de eigen arbeid) als staatsvijand geklasseerd en bij de honderden koelbloedig gefusilleerd. Als de homohater die hij was, liet Castro omwille van hun geaardheid ook holebi’s opsluiten samen met mensen die de moed hadden ‘verkeerde boeken’ te lezen. Verkeerde boeken ja. Zo kunnen we meteen de vergelijking trekken met een bepaald Centraal-Europees land in de jaren 30, waar mensen die boeken lazen die ingingen tegen de staatsideologie ook bepaald wat last konden ondervinden. Daarbij komt nog het feit dat Cuba jaren een broedplaats was voor extreemlinks terrorisme en dat Castro gewillig de hand schudde met de leiders van radicaalislamitische staten, waar de laatste decennia terreurstichters als paddenstoelen uit de grond schieten. Dit steeds vanuit het standpunt dat het liberale westen (waar vrije meningsuiting boven alles zou moéten staan) voor het grote kwaad stond en staat.

“Twintig procent van de Cubanen woont buiten de grenzen van ‘hun’ staat. Zoiets gebeurt niet wanneer alles fantastisch gaat.”

Twintig procent van de Cubanen woont buiten de grenzen van ‘hun’ staat. Zoiets gebeurt niet wanneer alles fantastisch gaat, zoals de nog steeds onwetende en fanatieke volgers beweren. Net zoals Stalin tijdens zijn leven en na zijn dood, wordt kolonel Castro nu door zijn volgers als halfgod beschouwd. Dit valt alleen voor wanneer een leider zulke totalitaire streken uithaalt, dat hij daadwerkelijk alle aspecten van het leven weet te beïnvloeden. Sommigen stellen “dat hij toch ook goede dingen heeft gedaan”. Ja, gratis onderwijs en ziekenzorg werd inderdaad verzekerd, maar voor welke kost? België deed het ook en moest daarvoor niet talloze burgers liquideren en verbannen. Ook moeten mensen in België niet zelf hun wc-papier meebrengen naar het ziekenhuis voor een langdurig verblijf. Dolfken heeft gezorgd voor proper geplaveide snelwegen en Mao schreef mooie gedichtjes, moeten we hen daar dan ook voor bedanken?

Een ode aan Fidel Castro

Naar aanleiding van het overlijden van Fidel Alejandro Castro Ruz, beter bekend als Fidel Castro, president van Cuba van 1959 tot 2008, wanneer hij officieel de macht doorgaf aan zijn broer Raoul. Als leider van Cuba keerde Castro zich tegen de Verenigde Staten van Amerika onder leiding van president Dwight Eisenhower en vormde hij een bondgenootschap met Nikita Chroesjtsjov. Hiermee bracht hij de Amerikanen in nogal vieze papieren, aangezien er nu een communistisch land behoorlijk dicht tegen hun eigen geliefde Verenigde Staten lag.

Door Jelle Persoons

Castro en zijn medestanders, waaronder zijn broer Raoul en revolutionair icoon Ernesto ‘Ché’ Guevara, worden door vele mensen beschouwd als criminelen van de zuiverste soort, die Cuba aan de rand van de afgrond zouden hebben gebracht en, door een bondgenootschap met de Sovjet-Unie te sluiten, een dieptepunt in de koude oorlog zouden hebben gecreëerd. Een beetje fatsoenlijke historicus kan echter zien dat dit wel heel erg kort door de bocht is en dat er ook andere denkpistes moeten zijn over deze Cubaanse revolutionair. Hiermee wil ik uiteraard niet zeggen dat Castro geen slechte kanten had. Tijdens zijn regime in Cuba zijn er zaken gebeurd die absoluut geen plaats zouden mogen hebben in de hedendaagse wereld en die zo ook een schandvlek werpen op zijn heerschappij. Toch mogen we ook niet voorbijgaan aan de positieve kanten van het bewind van Fidel Castro.

Om aan de macht te komen in Cuba, organiseerde Castro een revolutie tegen dictator Fulgencio Batista, die in 1952 als generaal de Cubaanse regering had omvergeworpen en een staatsgreep had gepleegd. Batista werd gesteund door de Amerikanen en was immens onpopulair bij de gewone Cubanen. Dit  leidde tot protesten en opstanden, waaronder een aanval onder leiding van Fidel Castro op de kazerne in Santiago de Cuba. Deze aanval mislukte en Fidel werd, na een korte gevangenschap, verbannen naar Mexico, waar hij Ché Guevara ontmoette. Door het harde bewind van de onpopulaire Batista, die gezien werd als een marionet van de Amerikanen had de revolutionaire beweging van de 26e juli, waarmee Castro in 1956 terugkwam in Cuba, veel steun onder de gewone bevolking.

“Of je nu voor- of tegenstander was, het is volgens mij niet mogelijk om te ontkennen dat Fidel Castro een belangrijk persoon is geweest in de 20e Eeuw, die nog steeds mensen inspireert om zich niet neer te leggen bij door machtiger landenopgelegde zaken.”

Als leider van zijn land voerde Castro strijd tegen de machtsinvloed van de Verenigde Staten op de rest van het Amerikaanse continent. De VSA maakten het op hun beurt Castro lastig door een handelsembargo tegen het eiland in te voeren, waardoor het leven op Cuba veel moeilijker werd. Toch is in de hele periode dat Castro aan de macht was er geen zware hongersnood geweest op Cuba. Het zou naar mijn inzien fout zijn om alle problemen die Cuba heeft gehad in de tweede helft van de 20e eeuw toe te schrijven aan Castro, net zoals het fout zou zijn om die problemen enkel te wijten aan invloed buitenaf. Toch denk ik dat veel mensen teveel Castro als boeman naar voren schuiven en bijgevolg vergeten wat de Amerikanen tegen Cuba ondernomen hebben om het land en zijn leider het leven zuur te maken. Een ding is zeker, op 25 november hebben we met de wereld afscheid moeten nemen van een groot figuur. Of je nu voor- of tegenstander was, het is volgens mij niet mogelijk om te ontkennen dat Fidel Castro een belangrijk persoon is geweest in de 20e Eeuw, die nog steeds mensen inspireert om zich niet neer te leggen bij door machtiger landen opgelegde zaken.

Geef een reactie