“My Whole Life Is About Winning”: de waarheid achter de kringenzuip

“Of waarom Donald Trump de enige reden is dat Babylon De Kringenzuip won”

‘t is gebeurd. Na maar liefst vijf jaar Historiaanse glorie won Babylon op dinsdag 29 november, a date which will live in infamy, de Kringenzuip. Na menig geschrei van brave historianen en uitbundig gejuich van Babyloniërs kwam de dag erna de zon weer op, maar daarmee ook de sceptische geest van deze schrijver. Hoe kon dit? Hoe kon na zoveel jaren overduidelijke en terechte superioriteit de overwinning naar de taal- en letterkundigen gaan? Ik dacht er lang en hard over na, en toen zag ik het licht: Donald Trump.

Nasse Van den Eynden

Ikzelf kan maar terugkijken op een halve kringenzuip. Omwille van andere verplichtingen moest ikzelf reeds om half twee het strijdtoneel verlaten. Hoe weet ik dan wat er gebeurd is, vraagt u zich af? Wel, ik ging mijn verhaal halen bij een zeer betrouwbare bron, diep geworteld in de duistere krochten van de Internationale Politiek. Hij onderzoekt al jarenlang de connecties tussen de familie Trump en Babylon: En dit is zijn relaas.

Het begon allemaal tijden geleden. Babylon draaide al enige tijd slechts mager positieve financiële cijfers. Tot enkele jaren terug, toen er opeens honderden euro winst was! Het praesidium probeerde dit te verklaren door te verwijzen naar de hogere opbrengst van de normale kringwerking, maar niets is minder waar. Nog voor de bekendmaking van zijn kandidatuur voor het presidentschap, zat Dunald Trump verveeld met een beschamende zaak: Zijn familienaam zou historisch gezien helemaal niet “Trump”, vertaald “Troef” zijn, maar “Drumpf”. Dit klinkt natuurlijk veel minder sterk en is een toekomstig president onwaardig. Trump schakelde daarom de taalkundige expertise van een selecte groep trouwe Babyloniërs in om deze mythe te onderzoeken en geloofwaardig te ontkrachten. Et voilà, een royale betaling uit New York later was de kringkas van Babylon een stuk aangedikt!

Iets meer dan een jaar geleden arriveerde er een gereputeerde relatieadviseur vanuit New York in Londen. Deze werd al snel gespot in de buurt van de Babylonperma. Wat deze onverlaat hier deed is nooit officieel bevestigd, maar vast staat dat hij zich specialiseert in het geven van lessen hoe je een politieke tegenstander zich tot je aangetrokken voelt, zodat je die daarna subtiel kan manipuleren in zijn opinies en handelingen. We zullen het niet aangevoeld hebben, maar een invloed op de leiding van Historia zal het zeker en vast gehad hebben.

Over nu naar de dag in kwestie. Na een lange radiostilte tussen beide kampen was er in de vooravond van 29 november opnieuw contact. Wat er exact besproken is kon mijn bron niet achterhalen, maar een grondige analyse van de avond brengt bewijslast genoeg aan het licht. Het feestje begon al van minuut één als een spannende strijd. Lange tijd, nog tot de éérste duizendste pint die de revue passeerde toe, stond Historia op kop. Elke zichzelf respecterende peiling zou op dat moment de overwinning van Historia met overtuigende cijfers.

van zekerheid voorspellen. Maar 2016 heeft ons allen geleerd dat peilingen niet altijd betrouwbaar zijn. Wie ontkrachtte dit jaar ook weer elke peiling die ook maar enigszins logisch leek? That’s right: Dangerous Donald.

Collectief gebrul dat de eigen schaamte maskeert: het werkt, en de Taal-en Letterkundigen weten het als geen ander.

Verder bewijs kwam zelfs uit Babylon’s eigen mond: in the heat of the moment begonnen de Babyloniërs spontaan “Hoer en Trots!” te scanderen. Waarom zou iemand zo iets doen? Elke dedective met een beetje verstand in zijn hoofd zou onmiddellijk de verklaring zien. Babylon wist dat zij zich lieten uitbuiten voor het geld van Trump en probeerden zichzelf wijs te maken dat ze zich hier niet voor moesten schamen. Collectief gebrul dat de eigen schaamte maskeert: het werkt, en de Taal-en Letterkundigen weten het als geen ander.

De zoveelste aanwijzing bevond zich niet voor, maar achter de toog. Aan de High-Tech installatie die de hele keet van hilarische commentaar voorzag, stond een oud-fakbeheerder. Maar heeft men de geschiedenisboeken er wel op nagekeken? Is in de donkere kamers van het vergeten archief van Babylon geen schrift meer dat aangeeft dat deze man ook viceprAeses van Babylon is geweest? Of is hier weer de (opmerkelijk kleine) hand van Trump te bespeuren? Hij weet immers als geen ander hoe een stroman in een neutrale partij binnen te krijgen, en het nog te doen lijken alsof hij hier de grootste tegenstander van is.

pics or it didn’t happen

Nog tot het einde van de avond toe bleef het spannend: Tot net voor het afsluiten van de bonnetjesverkoop was winst voor Historia nog steeds in zicht. Maar toen opeens ging de score van Babylon dramatisch de hoogte in. Op zich een onschuldige en slimme tactiek, zou men zeggen. Tot men de Dow Jones-index beter bekijkt. Rond 3u30 Belgische tijd is er een spectaculaire piek te zien in de snelheid waarmee aandelen van Trump verkocht werden. Dit natuurlijk om een laatste kapitaalinjectie in Babylon’s voordeel te kunnen voorzien. Babylon legde het op tafel en in één klap was de spirit van Historia gebroken en het onheil nabij. Bonnen werden in het rond gesmeten om de kassa van de fak nooit meer te bereiken, en het heerlijke goudgele bier bleef in de vaten. Een tragedie.

Overduidelijke en rotsvaste bewijslast in overvloed. Maar waarom, vraagt u zich af? Waarom zou Trump zich zo diep mengen in dit vermetele spel van omkoperij in het kleine land der Leuvense Letterenstudenten? Dat weet voorlopig nog geen onschuldige ziel. Ik kijk alvast met grote angst op tegen 20 januari 2017, wanneer The Donald zijn plaats in het Witte Huis opeist, en Babylon misschien eindelijk haar duistere sluier licht.

P.S. Even serieus: proficiat Babylon, het was een harde strijd en u heeft verdiend gewonnen. Fijn nog eens een échte competitie te zien na een jaar van hulpeloos gespartel op de Kringenzuip. Maar volgend jaar zal ‘t niet meer waar zijn.

Dit artikel verscheen in december 2016 in Hermes 3, jaargang 13.

nassevandeneynden

Nasse behoort tot het selecte clubje van oud-redacteurs. Uit pure nostalgie vult hij zijn pensioendagen door op tijd en stond nog eens een artikel te schrijven voor dit blad.

Geef een reactie