De Vreemde eend in de bijt

Deze mensen zijn anders. Hun uiterlijk bevreemdend, maar niet enkel dat, tevens is het gedrag van deze groep verschillend. Het gros van de Vlaamse bevolking krijgt koude rillingen van deze onbekenden en sociale contacten tussen de maatschappelijk aanvaarden en deze subalterne groep zijn ontzettend schaars. Dit artikel als product van diepgaand onderzoek heeft tot doel de publieke opinie ten aanzien van deze personen te nuanceren. Door een beeld te schetsen van hen zal het de kloof tussen ons en deze anderen trachten te verkleinen en begrip voor elkaar te stimuleren.

SEM VAN EYCK

 

Dus, rosse mensen. Door hun stigmatisatie als bloedzuigende duivelaanbidders en de daaraan gekoppelde vervolging, trachten velen onder hen deze identiteit te verdoezelen. Er zijn echter duidelijke fysiologische kenmerken die hen onderscheiden van de rest van de wereldpopulatie: hun haar, rood alsof het gedrenkt werd in het bloed van hun vijanden, is het meest opvallende kenmerk. Hiernaast is het gebrek aan pigment bij iedere rosse persoon aanwezig en kunnen ze hierdoor nauwelijks overleven in het zonlicht zonder zich constant te besmeren met gesmolten kindervet, ook wel zonnebrand factor 50 genoemd in de volksmond. Bijgevolg was een vergelijking met vampiers voor het volk niet ver te zoeken. Deze vergelijking gaat echter niet op en bovendien mogen minderheden nooit in vergelijking met anderen worden bestudeerd. Zo moeten ze telkens in hun eigenheid worden bekeken en gewaardeerd: Vampiers hebben namelijk de intellectuele capaciteiten van de gewone medemens, terwijl “roodharigen zo achterlijk zijn als een rosse steen uit Kiribati.”

Sterk onderhevig aan klimatologische omstandigheden (winterkou veroorzaakt een schilferende huid, de talrijke allergieën van de lente en natuurlijk de verbranding en mutatie van de huidcellen in de zomermaanden), gedijt een ros persoon het best in de herfst.

Deze aanzienlijke intelligentiekloof overbruggen roodharigen door hun nauwgezette nabootsing van de gedragspatronen der ontwikkelde mensen. Hierdoor slagen veel roodharigen erin op zeker niveau deel uit te maken van de samenleving en zijn ze zelfs in het beroepsleven terug te vinden. Veelvoorkomende jobs beoefend door deze rariteiten zijn dat van vuilnisophaler, gemeentewerker, treinconducteur en belastingcontroleur. Voor de staat werken is omwille van voor de hand liggende redenen uitermate geschikt voor rosse mensen. Ondanks de deels hieruit resulterende inefficiënt gebruik van het belastinggeld, roept dit artikel op tot begrip: net zoals de beschutte werkplaats is de overheid immers een plaats die minder begiftigden de illusie creëert dat ze een nuttig deel van de maatschappij zijn. Solidariteit is dus niet misplaatst.

Sterk onderhevig aan klimatologische omstandigheden (winterkou veroorzaakt een schilferende huid, de talrijke allergieën van de lente en natuurlijk de verbranding en mutatie van de huidcellen in de zomermaanden), gedijt een ros persoon het best in de herfst. Naast het sterven der natuur, verwoestende stormen en het toenemende aantal zieken, zijn er ook cultureel bepaalde factoren waarom roodharigen een voorkeur hebben aan dit seizoen: Allerheiligen, Allerzielen, 11 november en Halloween zijn allemaal feestdagen die een bijna ongekend gevoel van euforie loswerken bij deze mensen. Deze traditie barbaars vanuit Westers oogopzicht, is daarom niet achtergesteld: Rosse overtuigingen zijn eveneens vredevol en liggen niet aan de oorzaak van ros terreur, ondanks het procentueel gezien groter aandeel van rosse mensen in geweldplegingen dan anderen.

Op het eerste zicht is een vergelijking tussen vampier en roodharige snel gemaakt.

Als slotstuk benadrukt deze verhandeling nogmaals haar intentie: door de populatie wetenschappelijke inform atie te verschaffen over deze personen, tracht het medeleven en begrip ten aanzien van rosse mensen te bevorderen en hun afbeelding als gruwelijke demonen uit de wereld te bannen. Toekomstige generaties roodharigen zouden niet geconfronteerd moeten worden met de constante stigmatisatie van hun soort, zoals bijvoorbeeld op de beeldbuis en in film, waar roodharigen vaak de slechterik uitmaken. (Sauron, de gevallen Maiar en dienaar van Morgoth, was ros in zijn menselijk gedaante; Darth Vader droeg zijn zwart pak op aandringen van keizer Palpatine omdat hij naar diens zeggen “zo ros was dat hij begreep waarom Darth Vader zijn vader nooit had gekend”; Ook het monster van Frankensteins grootste attribuut was zijn rode haarkleur; En als laatste voorbeeld was Pipi Langkous toch ook maar een schizofrene gek). Ondanks de weinige emoties die hen toekomen, heerst er een gevoel van onaanvaardbaarheid onder hun gemeenschap. Ter afsluiting, een woord van de auteur: Laat de berenspray thuis en omhels uw rosse medemens, bedank hen voor wie ze zijn en wat ze bijdragen aan de wereld.

 

 

Geef een reactie