Groen! is boos: de doorbraak van groene partijen in Europa als component van ‘Het Beestenbos Is Boos’

In 1995 werd in Finland de Groene Liga de eerste Europese groene partij die deel werd van het kabinet. De Duitse groenen volgden al snel met een alliantie met de Sociaal-Democraten (“saucißen”) die de federale regering zou vormden. Deze ontwikkelingen waren de eerste in een toenemende rij van het groene oprukken binnen de Europese nationale politiek. Sociologen, politicologen, antropologen en dergelijke individuen die door de studie van vruchteloze disciplines het zich aanmeten om hun onderzoek een hoog waarheidsgehalte toe te kennen, onderzochten de oorzaken voor deze ruk naar groen. Zijn faalden in hun opzet, waardoor wij genoodzaakt zijn ons over een onderwerp te buigen dat ons echt niet interesseert. Het beestenbos is boos, de oorzaak voor *lees nu de eerste acht woorden van de titel boven Groen! is boos*.

SEM VAN EYCK en MILAN VANDERMEULEN

 

Als eerste, een korte schets van het programma: een harmonieuze dierensamenleving (vos, das, muis, adder, blauwe vos (zou genoeg moeten zeggen over de juistheid van het programma maar helaas typen we verder) die vernietigd wordt door de menselijke gruwelheden (graafmachine en cement) en die de dieren dwingt hun habitat te verlaten.

Het Tv-programma weet meteen van de beeldbuiskijker de neutrale zienswijze te ontnemen door de menselijke drang naar progressie als katalysator van de ontwrichte beestenbossamenleving te portretteren. Dit terwijl het bos reeds voor de menselijke inmenging geen aards paradijs was. (milieuactivisten vervallen onbeschroomd/ onbewust in een “kaderdenken” waardoor ze door de bomen het bos niet meer zien) Uit de rechtszaak tussen bouwbedrijf Vandersmissen en het autonome Oblast Beestenbos, bleek namelijk dat de verhoogde menselijke activiteit slechts resulteerde in een verwaarloosbare toename van het sterftecijfer. Er was namelijk reeds veel dier-dier geweldplegingen: zo wrat Torenvalk mevrouw Veldmuis op, een blauwe vos genaamd eenoog vermoorde mevrouw Woelmuis maar werd op zijn beurt doodgebeten door Adder. Menselijke inmenging en de gevolgen ervan, werden door het linkse productiehuis sterk uitvergroot. De combinatie van een sterk toenemend aantal huishoudens met een kijkbuis en het nog 25 jaar uitblijven van het concept “fake news”, resulteerde in de doorbraak van groen in Europa ten gevolge van het beestenbos is boos.

De combinatie van een sterk toenemend aantal huishoudens met een kijkbuis en het nog 25 jaar uitblijven van het concept “fake news”, resulteerde in de doorbraak van groen in Europa ten gevolge van het beestenbos is boos.

Of hoe een op het eerste zich onschuldig kinderprogramma schaamteloos de wipplank werd voor talloze urban legends, aangevoerd door de koning der mythes: de opwarming van de aarde. U kent de gestandaardiseerde parabel wel: bomen maken zuurstof, zuurstof is goed, fijn stof is slecht (in tegenstelling tot wat de gezellige naam doet vermoeden), de bomen verdwijnen en de mens gaat dood. Een bedrieglijk aantrekkelijke en toegankelijke Newtoniaanse actie-reactie doctrine, maar zoals dat gaat met de zuivere wetenschap: totaal verkeerd. Wist u trouwens dat de Engelse naam van Beestenbos is boos, The Animals of Farthing Wood is? Ons onderzoek toont aan dat die naam aan het bos werd gegeven door Sander de Slak. Deze bewoner doet waarschijnlijk geen belletje bij u rinkelen, wel bepaald omdat hij door de andere dieren verguisd wordt omwille van zijn scherpe cynische humor. Sander koos de naam ‘Farthing’ dan ook op basis van het hoge methaan gehalte dat zijn collega-dieren dagelijks de zogenaamde propere lucht in sturen. Een waar dierenreferendum tegen de naam mocht niet baten, boswachter Werner zag er wél de humor van in en maakte het officieel. Het verwijnen van de dieren onder een grote laag beton was dan ook niets meer dan de redding van onze ozonlaag.

Het hoge aaibaarheidsgehalte van de beesten zoals afgebeeld in de serie, zorgde er echter voor dat een hele generatie kinderen doordesemd raakte met dat wansmakelijke idee van fijngevoeiligheid voor ecologie. Wie tussen de lijnen door kan kijken, kon echter doorhebben dat het om een schaamteloos geval van belangenvermeninging ging tussen het kinderprogramma en het (kinderlijke) partijprogramma van Groen!. Zo merkt het attente oog op dat we met de letters van ‘Beestenbos is boos’ makkelijk aan anagram kunnen maken dat ‘Groen’ spelt, mits we de G en de R toevoegen. Is het toeval dat een van de enige personages die serie overleefde de pad was? Staat de pad in de iconografie immers niet symbool voor de dood? Heeft de groene agenda deze paradox ‘toevallig’ gecultiveerd, of wil ze wijzen op de totale omtwrichting die ontbossing met zich meebrengt tot uiteindelijk enkel de sterfte zal overleven? De pad staat daarnaast ook vaak symbool voor tovenarij, een van de speerpunten in het economgisch programma van groene partijen.

De pad staat daarnaast ook vaak symbool voor tovenarij, een van de speerpunten in het economisch programma van groene partijen

U leest het: beestenbos is boos was niets meer dan een criminele poging om kinderen om te vormen tot kleine Wouter Van Besientjes (over afschuwelijke ideeën gesproken). Het is dan ook niet toevallig dat uitgerekend de VRT koos om dit programma op te nemen in haar aanbod. Ter gelegenheid van de 20ste verjaardag van Ketnet, gooide de instelling de serie nog eens integraal op het internet. Een erkening en waardering van een wijd verbeide jeugdnostalgie? Een politiek spel om de opmars van Groen finaal kracht bij te zetten, zeggen wij.

Geef een reactie