De bendes van Leuven

Kinderen met een gokverslaving, twee peuters die een ruzie over wie het grootste speelgoed heeft terug goedmaken en walrussen in Nederland die te veel lawaai maken. Het nieuws zat deze maand vol banale artikels die geen schrijn van relevantie toonden. Terwijl onze vertrouwde journalisten zich druk bezig hielden om de aandacht van het volk niet te verliezen, speelden zich ondertussen op de achtergrond veel belangrijkere dingen af. Spijtig genoeg kregen deze gebeurtenissen weinig tot geen aandacht van de nationale pers en heeft het volk hier geen weet van. Gelukkig zal deze journalist u op de hoogte houden van de embarmelijke omstandigheden die zich in deze stad (ja Leuven, ja) momenteel af spelen. Sgraag gedaan.

ALEC VERHAEREN

 

Op 4 maart 2018 vertoonde zich in deze stad een zoveelste daad van zinloos geweld. Een molotov-cocktail werd in het raam van een beenhouwerszaak gegooid. De daders? Niemand die het weet, of beter niemand die het wil weten. Deze geweldpleging was een van de talloze voorbeelden van geweld waar vooral zij die er niets mee te maken willen hebben, het slachtoffer van waren. Nu vraagt u, mijn beste lezer, zich zonder twijfel af of ik de dader(s) ken van deze wrede daad. Het antwoord is ja, maar vooraleer ik een direct respons kan geven, zal ik wat context moeten beschrijven om het volledig plaatje duidelijk te kunnen weergeven.

Misschien wist u het nog niet, maar Leuven zit in het lijstje van steden die dagdagelijks geterorriseerd worden door straatbendes. Leuvense leden van deze bendes zijn alleen maar uit op bloedwraak, afpersing en bovenal macht. Ze zijn niet de alledaagse bendeleden zoals we die gewoon zijn van landen als Mexico of steden zoals New York. Nee, deze gaan uiterst subtiel en gesofisticeerd te werk. Op enkele uitschieters na, wordt geweld gepleegd voornamelijk uit het oog van de normale stadsbewoner. In Leuven zijn er welgeteld zeven bendes, waarvan vijf er effectief toe doen. De verschillende groeperingen zijn het gewoon een bond te vormen met een andere groep om zo hun machtspositie te verzekeren. Deze bonden zijn echter uiterst onstabiel en kunnen soms eindigen in een gewelddadige vete die geregeld jaren aanhoudt. Toch is er uit al deze bendes één leider opgestaan en houdt hij al welgeteld 23 jaar orde op zaken. Ik heb het natuurlijk over de alombekende “Bulldog”. De “Bulldog” is een wijze, strenge en vaak medogenloze leider die respect afdwingt van iedereen die hem ziet, hoort of ruikt. Toch wordt de Kim Jong-un van Leuven oud: hij begint krom te lopen, hij gromt op alle studenten die voorbij hem wandelen zonder eerst respectvol te knikken en zijn speeches zitten vol nostalgie naar de goeie oude tijd. De “Bulldog” heeft daarom besloten om afstand te doen van zijn troon en de fakkel over te dragen aan een vertrouweling. En zo beste lezers, begint het spel der tronen.

Toch wordt de Kim Jong-un van Leuven oud: hij begint krom te lopen, hij gromt op alle studenten die voorbij hem wandelen zonder eerst respectvol te knikken en zijn speeches zitten vol nostalgie naar de goeie oude tijd.

Deze officieuze toekomstige overdracht van de macht valt niet bij iedereen in goede aard. Vooral niet bij de vertrouwde partnergroepering van de oude baas: de Clerus. Vroeger waren de clerici overal baas in eigen huis. Ze waren onverslaanbaar en hadden de machtigste positie van al de Leuvense bendes. Vooral de steun van de bevolking zorgde voor hun monopolie in het bestuur van de stadstraten. Maar al jarenlang verliest de Kerk zijn greep op het volk. De mensen vertrouwden hen niet meer en kregen een natuurlijke dorst naar verandering. Dit betekent echter niet dat de gelovigen vandaag de dag niet sterk in hun schoenen staan. Integendeel zelfs, hun snelle en gewelddadige optredens zorgen voor vrees bij zowel vriend als vijand. Toch zal het nog even duren vooraleer het volk massaal de Clerus terug zal steunen en zal vermoedelijk de volgende leider van de straten geen priester zijn.

Na de vrienden van onze “Bulldog”, komen uiteraard de vijanden. Zijn grootste rivalen vormen een relatief nieuwe bende en sterker nog, ze zijn een afscheuring van de clerici. Zij noemen zichzelf de “Autochtonen”. Deze bendeleden staan in voor het behoud van (hun) traditie en eisen tegelijk ook verandering, zolang het maar niet in hun nadeel speelt. De “Autochtonen” genieten van enorme populariteit bij het volk en het valt niet te verwonderen dat ze (vooral door de Clerus) geregeld er van beschuldigd worden onder de gordel te slaan. Hun grootste troef is niet hun tactiek, zoals bij de gelovigen, maar hun slimme communicatie bij het publiek. Een gevecht met deze groepering loopt altijd bloederig af, aan beide kanten.

Naast de “Autochtonen” is er de wat meer pacifistischere, maar nog steeds meedogenloze bende van de “Naturalisten” (niet te verwarren met “naturisten”, ik geef toe dat deze naam ongelukkig gekozen is). Zij eisen harmonie met de natuur en universele tolerantie. Iedereen die het niet eens met henis, zullen ze genadeloos in de pan hakken. Doorheen de jaren zijn zij met vallen en opstaan gegroeid en kunnen ze vandaag de dag genieten van steun uit een relatief groot deel van de bevolking. Net zoals de “Autochtonen” zijn zij uiterst slim in het communiceren en zal een gevecht met hen nooit slechts eindigen in blauwe plekken.

Het grootste nadeel van deze twee groepen is dat ze elkaar nog meer haten dan ze de gevestigde macht haten. Wanneer enkele leden van de twee bendes elkaar tegenkomen op straat, leidt dit automatisch tot een bloeddige confrontatie waarin collateral damage niet zeldzaam is. Deze ruzie houdt al jaren stand en het ziet er niet naar uit dat dit in de toekomst er beter zal op worden. Integendeel, een toekomstige bond met deze twee zou enorm onwaarschijnlijk zijn en eindigen in een enorme confrontatie dat niet goed zou aflopen. Dit speelt natuurlijk in het voordeel van de gevestigde orde, maar er is nog een andere belangrijke speler die ze zeker niet mogen vergeten. Deze speler is de bende van de “Ambachtsmannen”, geen onbekende in het speelveld en in het algemeen een middelgrote bende. Zoals hun naam al weggeeft, bestaan zij vooral uit kleine zelfstandigen en verdedigen ze hun eigen economische belangen stellig. Toch kiezen zij niet vaak voor de confrontatie en hoewel ze vaak blaffen, is bijten iets dat ze liever aan hun tegenstanders overlaten. Ze staan er niet om bekend loyale partners te zijn en ze steunen meestal de groep die in het gevecht aan het langste eind trekt.

Nu ik de vijf belangrijkste bendes heb opgesomd, zou ik de overige twee vrij radicale bendes ook nog kunnen vermelden. Ik heb echter nu al te veel woorden in dit artikel dus ik ga mijn energie (en die van u) niet verder verspillen.

Het is dus nu denk ik wel duidelijk dat we ons in een hopeloze situatie bevinden. Wie gaat er deze eindeloze strijd winnen, welke bonden zullen er gevormd worden en zal Björn Soennens ooit zijn baard afscheren? We zullen spijtig genoeg moeten afwachten. Geruchten doen al de ronde dat de situatie zal escaleren tot een grootschalig gevecht in oktober van dit jaar, vermoedelijk op het ladeuzeplein. In de tussentijd zullen we op ons hoede moeten zijn en ons afvragen wanneer er een dode te veel zal vallen…

 

Geef een reactie