Een inkijk, in dingen die ik haat (deel I)

Druivelaarkalenders, columnisten in Het Laatste Nieuws, de hersenpan van Ingeborg en het sloganteam van VTM hebben het er altijd willen inkloppen: liefde is de mooiste emotie. Aangaande deze overtuiging, koester ik weinig motivatie om het axioma te ontkrachten, laat staan bevestigen. Zonder het sentimentele pad te gaan bewandelen of jullie mee te nemen naar de persoonlijke tragedies die mijn leven kenmerken: ik heb er weinig mee. Daar gaan we geen traan voor laten, liever wil ik met jullie delen wat in mijn bescheiden overpeinzingen aanvoelt als de meest oprechte emotie: haat voor dingen.

MILAN VANDERMEULEN

“Heeft die nu niet genoeg aan Hermes Hekelt om zijn haat jegens de wereld te uiten?”, hoor ik mijn critici al mompelen met hun zwaveladem. Wel, hoegenaamd niet. De wereld maakt het me soms erg moeilijk om mijn frustraties twee maanden op te sparen om ze dan in de vorm van 750 woorden uit te spuien in mijn geliefde rubriek. Deze bewaar ik dan ook voor de grootste kankers, zoals ik in het verleden al demonstreerde voor het veganisme, klanten, Tanja Dexters en 2016. Nu wil ik jullie graag meenemen doorheen de krochten van mijn bestaan, de kleine dingen die mij maken tot de chagrijnige zaag die ik ben. Hou je vast, ik heb niet veel plaats dus het moet snel gaan.

Niels Destadsbader. Als we amateurporno, de casual-afdeling van c&a, Idool 2006 en een bus Scharzkopf gel laten kweken, zit het er dik in dat we dit als resultaat bekomen. Ieders favoriete schoonzoon, tenminste voor zij zonder kinderen. Is er wifi in Tahiti? Waarschijnlijk wel, Niels. Belgium’s got talent? Ook dit lijkt me erg waarschijnlijk. Het is in elk geval niet aan u om eender van deze vragen te beantwoorden, toch niet luidop. Vooral pijnlijk is dat uitgerekend jij, met al je ervaring als presentator van lekkende VTM-formats, je internationale zangcarrière die zich voor de een of andere reden vooral concentreert binnen medialaan-kringen en je oscarnominatie voor je postmoderne en cultuurkritische neerzetting van Ronaldinho in FC De Kampioenen, mag oordelen over andermans talent. Alsof Stevie Wonder oogtesten afneemt bij toekomstige piloten. Waanzin.

Niels Destadsbader. Als we amateurporno, de casual-afdeling van c&a, Idool 2006 en een bus Scharzkopf gel laten kweken, zit het er dik in dat we dit als resultaat bekomen.

Mensen die problemen zoeken waar er geen zijn. Vreselijk vermoeiend. Een grote groep Homo Sapiens heeft uiteraard niet de emotionele maturiteit bereikt waarop ze efficiënt kunnen functioneren binnen de maatschappij, in interactie met hun soortgenoten. Om die leemte op te vullen, zoeken ze hun heil in het contant op de proef stellen van de rationele structuren die de weldenkende onder ons hebben opgebouwd. Op die manier wordt het verloop van de dagen constant op de proef gesteld, wat erg frustrerend is. Verder hangt deze manier van leven nauw samen met een bijna permanente drang om te oordelen over en zelfs te moeien in andermans bestaan. Want ja, ook dit ervaar ik als een verschrikkelijk gebrek van mensen: een mening willen hebben over anderen over zaken waar ze helemaal geen mening over mogen hebben. Ieder moet doen wat hij/zij moet doen. Zolang dit gedrag geen bedreiging vormt voor de omgeving, behoeft dit geen evaluatie door externen. Om het vulgariserend te zeggen: laat een ander gerust.

Citroenmayonaise: geen mayonaise, dit hoort niet, einde argument.

Misschien wel de meest verderfelijke stap die we als mens hebben gezet: het in het leven roepen van kliklijnen. Mijn liefde voor regels en conformatie ligt niet diepgebakken in mijn genen, daar begint het probleem eigenlijk al. Maar dan heb je kliklijnen. Zielige oude of jonge mensen aan het einde van hun bestaan of diep teleurgesteld in de huidige toestand ervan, besluiten dat geen feest voor hen, geen feest voor ons betekent. Ergst van al: de brave huisjesmensen die bij zich bij het aanschouwen van de minste overtreding tot dergelijke lijnen wenden, geloven oprecht dat ze iets goed doen voor de wereld. Bij dit soort mensen leeft de overtuiging dat ze ons, de kwalijke delinquenten die Vrouwe Justitia in alle brutaliteit verkrachten zonder condoom, vooruithelpen. Het gaat gepaard met een hoog gevoel van superioriteit van deze moraal-autoriteiten, en in het diepst van hun gedachten moeten wij daaraan conformeren. Lieve mensen, in die wereld wil ik niet leven.

En tenslotte, maar zeker niet ten laatste: onze constante nood om volledig perfecte Nederlandstalige woorden te vertalen naar Engelse. Instagram spreken we uit met een ‘a’ als in ‘afschuwelijk’, niet de Amerikaanse verkrachting van de klinker. “Heb je je ID bij?”, goh kijk eens naast mijn paspoort. In mijn tijd noemden we ‘mocktails’ nog vruchtensap. In mijn geboortestad Tienen was de gangbare term dan weer ‘stopt dabei’. Een pop-up winkel bestond nog niet, dat heette gewoon een zaak die gedoemd was snel failliet te gaan. Een foodtruck was nog gewoon een frietkraam, de wereld was simpeler.

Om af te sluiten nog een blik op het vervolg: Ben Crabbé, Blokken, Het Nieuws op VTM, VTM, quiche, politieke correctheid, KU Leuven, bureaucratie, de gezondheidsfetisj, het nummer Wonderwall, parochiecentra, te harde boter, restaurantdagen, het veldrijden op zondag, het nieuwe album van Stan Van Samang, het vorige album van Stan Van Samang en Stan Van Samang.

Milan Vandermeulen

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Geef een reactie