Hermes’ gulden, zilveren, en bronzen historisch personage

Als studenten geschiedenis komen we elke dag wel in contact met de ene historisch figuur hier en de andere daar. Zij zijn de acteurs van dat wat we bestuderen en vertellen elk op hun beurt een bijzonder verhaal. Die vertellingen dragen wij met ons mee en verspreiden we maar al te graag onder elkaar. Gezellig samen in een koffiebar of ’s avonds in de fak, er is nooit genoeg praat over zij die in het verleden hebben geleefd. Dat zij zo’n grote rol in ons leven spelen eren wij vandaag aan de hand van ons medaille-systeem. Een gulden, zilveren, en bronzen plak voor zij in het verleden met een verhaal. Het is echter geen wedstrijd van wie het dapperst, merkwaardigst, of zelfs licht aantrekkelijkst was. Neen! De ranglijst is louter gebaseerd op de kans dat de naam van het personage u een belletje doet rinkelen. Zo gaan we van het bekendste onder ons naar zij die, onterecht, wel eens vergeten kunnen worden in de hoop u meer bij te leren over wat u reeds weet en u misschien zelfs een nieuwe favoriet op een dienblad te kunnen presenteren.

JULES JONKERS  EN MARCEL SCHOOFS

 

GOUD: ANDREAS VESALIUS

U kent het wel, in elke aula zit er een… Beschreven als ‘opvliegend’, ‘zelfingenomen’ en sneed lijken open om er in rond te peuteren. Toch was Andreas Vesalius geen 16de-eeuwse Dexter, maar een van de belangrijkste artsen van zijn tijd! Hier een korte, maar nauwkeurige, ontleding van zijn levensloop.

Als u een paar eeuwen eerder de beslissing had genomen om hier in Leuven te gaan studeren, had u misschien langs Andreas in de aula/Alma kunnen zitten. De toekomstige toparts was hier namelijk ook een aantal jaar student,ook aan artesfaculteit! (Hij studeerde ook een paar jaar in Parijs, maar keerde weer snel terug.)

Vesalius was een unicum onder de mannelijke studenten en interesseerde zich in het volledige lichaam. Andreas was een modelstudent, studeerde goed en sneed af en toe eens in een lijk. In 1537 werd hij doctor in de medicijnen in Padua, waar hij voor heel wat opschudding zorgde. Hij had wat bedenkingen bij de leer van Galenus (dé man van dé humeuren) en schreef zijn eigen ideeën op in de Fabrica. Als docent hechtte Andreas tevens veel belang aan de dissectie en werd hij een zelfs soort praktijkleerkracht.

Toen zijn werk succesvol werd maakte Vesalius een beslissing. Hij zei het onderwijs vaarwel en ging de privésector in. Als hofarts van Karel V rees hij Europa rond en zou hij ook een gewaardeerd man aan het hof van Filips II worden. Zeg nu zelf, wie zou er niet graag dit genie in huis halen?

ZILVER: Diogenes

Over Diogenes doen veel wilde verhalen de ronde, en dat is blijkbaar nooit anders geweest. Zelfs vandaag worden er nog studies gedaan naar de geloofwaardigheid van al die straffe anekdotes. En zeg nu zelf, als na meer dan tweeduizend jaar mensen zich nog steeds bezig houden met de vraag of jij al dan niet publiek hebt staan masturberen, dan is een zekere vorm van trots niet misplaatst!

Misschien eerst de feiten? (Maak u geen zorgen, dit is maar een kort stukje.) Diogenes werd geboren op Sinope, zijn vader vervaardigde munten. Hij zou van het eiland verbannen zijn geweest toen hij zich aan valsmunterij schuldig maakte. Het is bij zijn aankomst in Athene dat feit en fictie hetzelfde bed beginnen te delen. Diogenes besteedde zijn tijd zoals elke nieuwkomer in een grootstad en begon direct alle gebruiken te bekritiseren. Als belichaming van de YOLO-gedachte stak hij de draak met veel regels en gebruiken die de beschaafde Atheners nauw aan het hart lagen. Zo zou hij eten waar het niet mocht (en overal kruimeltjes achterlaten, foei!) en was de hele stad zijn slaapplaats, ofschoon hij ook een grote kruik als woonplaats zou hebben gehad. Hij was ook lief voor hondjes.

Speciaal voor u, beste lezer, hebben we hier enkele van zijn meest memorabele filosofische stunts uitgekozen. Zo zou hij door de stad hebben gelopen met een lantaarn, “op zoek naar een eerlijke mens” en het houten kommetje waaruit hij dronk (tevens zijn enige bezit) stuk hebben gesmeten omdat hij een jongetje met zijn handen zag drinken. Wanneer Alexander de Grote heb een bezoek bracht, zou hij hem simpelweg hebben gevraagd om uit zijn zon te gaan staan. Een man met lef en principes, veel vrije tijd en misschien niet al te veel gezond verstand?

BRONS: GUNTHER PLÜSCHOW

Wat iemand allemaal wel al niet moet hebben gedaan om merkwaardig genoeg te zijn zodat hij de heerlijke bronzen vermelding krijgt maar tegelijkertijd ook onbekend genoeg is dat hij de “heerlijke” bronzen vermelding krijgt. Eén ding is zeker, alles zal uit de kast moeten worden gehaald om de tand des tijds voorgoed te trotseren.

Zo komen we terecht bij een Duitse knaap genaamd Gunther Plüschow (maak u maar zorgen, dit is een lang stukje). Luitenant in de Duitse marine zijnde werd Plüschow in de aanvang van de eerste wereldoorlog naar de Duitse concessie in de Baai van Kiautschou, in het noorden van China, gestuurd. Daar zou hij verkenningsvluchten maken voor het Duitse leger. De omstandigheden waren echter niet in zijn voordeel, zo moest hij werken met een landingsbaan met weinig bewegingsruimte die daarbovenop omringd was met een rotsachtig landschap. Daarnaast waren er dwarswinden die doorheen de loop van de dag uit alle richtingen leken te komen. Gunther zag in dat hier opstijgen geen eitje was en zou een volledige dag niets anders hebben gedaan dan oefenen tot hij zeker was dat hij het terrein door en door kende. De piloot die hem normaal gezien zou vergezellen tijdens zijn vluchten had wat minder geluk en stortte neer na één van zijn testvluchten.

Op 15 augustus 1914, toen Japan een ultimatum naar de gouverneur van Kiautschou zond voor de overgave van de concessie was Plüschow nietsvermoedend bezig met één van zijn vele verkenningsvluchten. Toen hij terugkeerde begaf zijn motor het plotseling volledig en met zo’n onherbergzame landingsbaan wist hij dat hij niets anders kon doen dan op de bomen te mikken. Door zijn ervaring en talent wist Gunther het er heelhuids vanaf te brengen maar zijn vliegtuig moest 9 dagen lang gerepareerd worden. Ze moesten het doen met wat ze hadden en die nieuwe propeller zou haast elke vlucht los beginnen komen met alle ongemakken die daarbij komen. De gouverneur zou de overgave niet zomaar toelaten en de Japanners begonnen hardhandig druk uit te oefenen op de concessie en de kleine luchtbasis werd continu geteisterd door luchtaanvallen. Tijdens één van deze luchtaanvallen zou Plüschow met een dertigtal schoten van zijn handpistool een Japans vliegtuig hebben neergehaald.

De Japanners kregen echter de overhand en Gunther moest vluchten in een zelfgemaakt vliegtuig. Hij wist haast 250 km te vliegen vooraleer hij neerstortte in een rijstveld. Vanaf daar ging hij te voet verder tot Daschou waar een lokale mandarijn hem een boot schonk en een paspoort waarmee hij veilig doorheen China zou kunnen reizen. Hij had echter het gevoel dat hij in de gaten werd gehouden en niets was minder waar. Plannen om Plüschow te arresteren vielen echter in het water toen hij juist op het nippertje in een riksja dook en naar Sjanghai vluchtte. Zijn omwentelingen zouden hem doorheen de VS leiden waar hij met een vals Zwitsers paspoort naar Europa zou terugkeren. Gunther werd echter te Gibraltar opgepakt door de Britse autoriteiten. Opgesloten in een Brits POW kamp in Leicestershire deed Plüschow het onmogelijke. Hij speelde het namelijk klaar tijdens een storm te ontsnappen en naar Londen te vluchten. Daar hield hij zichzelf gedeisd, door onder andere zich in het British Museum te verschuilen, tot hij via een kennis toch aan boord van schip naar het neutrale Nederland geraakte. Vandaaruit zou hij succesvol vluchten naar Duitsland. Aanvankelijk dacht de Duitse overheid dat hij een spion was want niemand zou zo’n ontsnapping kunnen klaarspelen. Zo bleek ook doorheen de geschiedenis want geen enkele Duitser in de twee wereldoorlogen zou succesvol vanuit een POW kamp op de Britse eilanden terug naar zijn vaderland keren.

Na de oorlog had Gunther genoeg van al het geweld en met een borst gekleurd met verscheidene medailles besloot hij nog nooit eerder verkende delen van Zuid-Amerika in kaart te brengen met zijn vliegtuig. Hij zou nog enkele memoires over zijn rondzwervingen schrijven een drietal documentaires filmen boven Patagonië vooraleer hij op 28 Januari 1931 neerstortte. Onze bronzen held leek steeds licht genoeg om te blijven zweven maar zo toont de geschiedenis opnieuw dat elke vogel ooit weleens landen moet.

(nee, wij weten ook niet waarom de bronze medaille zoveel aandacht krijgt, nvdr)

Geef een reactie