Hermes Hekelt: Britse Toeristen

Proficiat, u leest mijn eerste Hermes Hekelt van dit academiejaar. Voor zij die nieuw zijn in onze richting: in deze rubriek richt ik me maandelijks tot wat in mijn bescheiden aanvoelen de grootste zweren in onze samenleving zijn. Ik trap de nieuwe jaargang af met een fenomeen waar we allen mee bekend zijn en waar ik net als vele anderen ook dit jaar mee in aanraking kwam: Britse toeristen. In het verleden richtte ik mijn pijlen al op zaken als het veganisme, Tanja Dexters, klanten in winkels en de alcoholwetgeving in Zweden. Britse toeristen onderscheidt zich echter van deze fenomenen: Het betreft niet zomaar een willekeurig verschijnsel langs de rivieras die onze aardbol rijk is, nee, we hebben te maken met een plaag die even talrijk is als vet in Loempialand maaltijden. Ik wil daarom graag kort stilstaan bij de aanleiding tot, uiting van en dreiging uitgaande van Brittons op vakantie.

MILAN VANDERMEULEN

Goed, beginnen bij het begin. Lang geleden was de wereld simpel. Afgaand op de geur van kruidnagel en absurde hoeveelheden geld, besloten de Britten dan maar om die wereld over te nemen. Slechts enkele onbenullige vlekjes bleven gespaard van de werelddominantie die door wat zich al gauw het ‘empire’ zou noemen. De resultaten zijn gekend: hierdoor denken anno 2018 nog steeds meerdere landen dat links rijden ok is, kan je voor de onaangename verrassing staan dat je pries niet past in het stopcontact van het hotel alwaar je van plan was je witte pigment te verkrachten met de brandende zon, een activiteit die je enkel afwisselt met schaamteloos driemaal per dag een all-in buffet opschrokken en uiteraard: je ergeren aan Britten. De diaspora toeristen uit de voormalige metropool kan dan ook best mogelijks een expressie zijn van een bijzonder diepgewortelde nostalgie. Veel speling zit er niet op de discrepantie tussen kolonialisme en je laten bedienen in een all-in hotel, sommige auteurs noemen het in de recente literatuur zelfs een directe causale gevolgen van elkaar. Interessante piste.

En dan zijn ze daar: de Britten. Wat hen onderscheidt van verkrachters is dat je bij die laatste groep niet altijd doorhebt dat ze ertoe behoren. Ik maakte een kleine wetenschappelijk onderbouwde checklist met voorwaarden waaraan we de Homo Toeristico Anglicus in een fractie van een seconde kunnen herkennen: hoog opgetrokken (bij voorkeur witte) sokken, een short die vaker wel dan niet opgetrokken is tot een hoogte die flirt met de okselregio, een soort van kapsel dat de synthese maakt tussen droog en krullig haar met een kleur die veel weg heeft van een bronzen medaille met witverlies. Tussen haar en broek zit dan een hemd, vanzelfsprekend met geruit motief en korte mouwen, en rond de hals pronkt meestal iets als een camera, die volledig in lijn staat met de heuptas die short en hemd keurig van elkaar scheidt. Verdere herkenningspunten zijn een huid die op termijn rol van de Grand Canyon kan overnemen en tanden die een reflectie vormen van de uitgestrektheid van het voormalige Britse Rijk: ze gaan naar alle windrichtingen. Het gebeurt zelden dat deze soort er met meer dan twee tegelijkertijd op uit trekt, en het duo vormt in het dagelijkse leven meestal ook een koppel, keurig gezegend door de Anglicaanse Kerk. Veel meer dan rondwandelen terwijl ze 360 graden rondkijken, doen dezen niet. Oh ja, ze hebben sandalen aan.

Wat hen onderscheidt van verkrachters is dat je bij die laatste groep niet altijd doorhebt dat ze ertoe behoren

En wat betekent dit praktisch? Wel niets minder dan uw vakantie staat op het spel. Stel dat je in een prachtige kerk of een schitterend museum staat, de kunst druipt van de muren en de decadente overdrijving spuit ervan af. Ik verlies mezelf in de pracht en praal en waan me Keizer. Helemaal opgesloten in mijn eigen fantasie en bevangen door de diepste emoties die de essentie van mijn bestaan uitmaken, staat het daar opeens: handen achter de rug, hoofden omhoog en een gezichtsuitdrukking die een perverse opwinding verraadt over het ooit bezitten van het land en de bezittingen alwaar de situatie zich op dat bepaalde moment afspeelt. Zuiver esthetisch is het hun aanwezigheid dan ook niets minder dan een misdaad tegen de kunst. UNESCO werkt eraan heb ik me laten wijsmaken.

Dus: een oplossing. Ik heb ze, beste vrienden. Laten we werk maken van specifieke hotels voor Britse toeristen. Dit lijkt me oprecht de enige manier om de wereld te redden uit haar wansmakelijke huidige toestand. Let op: kosten nog moeite zullen worden gespaard om de Brittons zich thuis te laten voelen: aan de muur prijzen foto’s van The Queen, op tafel staan bewegende puddingetjes, de keuken wordt bewust getraind om wansmakelijk voedsel te maken, er hangt een landkaart die gezuiverd werd van landen die Britten nooit bezaten en er weerklinkt non-stop muziek van Engelbert Humperdinck. Een speciale kapper zal aanwezig zijn die werkzaam is een vochtige ruimte zodat de op-sterven-na-dood-krullen perfect in vorm worden gehouden. Zo bewijst deze Hermes Hekelt andermaal haar diensten aan de mensheid en ik hoop dit thema dan ook snel op de agenda te zien van de grote badsteden der aarde. Ik ben bereid intellectuele duiding te verlenen aan eventuele werkgroepen hieromtrent.

 

 

Milan Vandermeulen

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Geef een reactie