Zelfdestructie, ‘Zoutelande’ en Niels Despastbader

EEN ZOMER VOL HITS DIE NIEMAND GRAAG HOORT, EEN LEVEN VOL VTM EN PSYCHISCHE ZELFMOORD

Stel: er lijkt een breed aanvaard consensus te bestaan omtrent wat goed
is en wat slecht. Ik heb het hierbij niet over etische bepalingen over pakweg moord of ananas op pizza, nee, het gaat over de diepere zaken des levens: muziek. Dit consensus smelt samen met uw pistache ijs weg wanneer de meteorologische kalender aangeeft dat we toe zijn gekomen tot de zweterige zomer. Gezamenlijk met de muggenplaag, brengt de hete zon ons ook een zwerm zogenaamde ‘zomerhits’. Volgend artikel diept uit niet hoe deze tot stand komen —een pianist die 3 akkoorden kent en een rijmwoordenboek brengen je meestal al heel ver, zo blijkt— maar wel hoe deze in stand blijven, ondanks dat iedereen blijk geeft van een diepgewortelde haat hiertegen. Mijn conclusies zijn opvallend dus blijf lezen, wil je.

MILAN VANDERMEULEN

Ik baseerde mij voor mijn onderzoek op twee praktijkvoorbeelden: ‘Zoutelande’ en ‘OVEROVEROVEROVEROVEROVEROVER Mij’, respectievelijk van een groep voor wiens naam ik rare tekens moet gebruiken en Ronaldinio aka Niels Despastbader. Vertrekpunt vormde volgende paradoxale situatie: geen mens die ik de afgelopen weken tegenkwam, kon op zijn communiezieltje zweren fan te zijn van bovengenoemde liederen. Integendeel. Mijn ondervraagde publiek besloeg grofweg twee domeinen: zij die volmondig akkoord gingen met de ranzigheid die de nummers zijn en zij die ze extra veel speelden, niet met het oog op auditieve recreatie, maar om mij te pesten. Én toch bleven deze twee composities gedurende de hele zomer topposities behouden in de hitlijsten. Hoe kan dit, beste mensen? ik zocht het uit.

De instinctieve zelfkastijding des mensen is de gans, ‘Zoutelande’ en ‘OVEROVEROVEROVEROVEROVEROVER Mij’, haar gouden eieren

Een eerste verklaring kan zijn: VTM-mensen. Draai of keer het zoals je wil: deze zender blijft een weiland van kunstgras waar de groendienst bestaat uit oempa loempa’s, de lucht blauw is, de rivieren gevuld zijn met Finley en boer/CEO Teun op weldoordachte momenten Kaeley, de melkkoe uit kunststof met ontstoken uiers, opdraagt te bepalen welke Esprit-paspop deze keer het gezicht moet worden van het nieuwe charmeoffensief waarin goede smaak en de sterkte van het concept moeten onderdoen aan flashy kleuren, catchy titels en een overdosis aan licht door de Colgate witte tanden waar elke corifee van de zender ofwel een patent op of een contractuele verplichting tot heeft. Op die manier was het natuurlijk maar een kwestie van tijd vooraleer een Niels Despastbader opstond om te demonstreren in welk hemelstergend geluid de aardkorst op de dag des oordeels openbarst. Stan Van Samang was een eervolle Bèta-versie, maar de bugs —in dit geval de goede dingen aan de man— bleven gecontroleerd hangen in de filtersystemen van de medialaan om zo te einidgen in de favoriete Niels van iedere vrouw jonger dan 15 en ouder van 65.

Dat de ‘zanger’ het zo goed doet op Q Music, hoeft dan ook niet te verbazen. De radiozender is immers niets minder dan VTM zonder beeld en toegegeven, dat maakt het net iets beter. Stoorzender blijven wel de presentatoren: eerlijk, dat jullie op het strand van Oostende zitten interesseert mij evenveel als pakweg het aantal crêpe suzettes dat brasserie ‘ ’t Zeetje’ op de duik aldaar verkoopt. We wijken af. Het verklaart echter niet ‘Zoutelande’, wat me laat geloven dat de oorzaak dieper ligt.

De echte verklaring ligt in de psyche van de mens. Het zijn woelige tijden, maar daarover zal Schild & Vrienden zich wel uitlaten. Op het muzikale gebied leven we evenzeer in een hectische impasse tussen wat mooi was en de onzekerheid over wat zal komen. Freddie Mercury is dood, David Bowie en Prince ook, Pink Floyd kun je enkel in versplinterde toestand live zien als Gilmour aan de andere kant van de kreeftkeerkring optreedt dan Waters en de elektrische gitaar is zonder stroom gezet ten voordele van een keyboard met 5 toetsen. Met andere woorden: goede muziek is op z’n zachtst schaars. In Vlaanderen is dit al enige tijd merkbaar, denk bijvoorbeeld aan Belle Perez, maar de laatste jaren groeit het gevoel van defaitisme. Een veel voorkomend copingsmechanisme — zoals dat dan heet— bij moeilijke binding aan een realiteit is: zelfdestructief gedrag. Onze zelfkwijning/ destructie in de moeilijke acceptatie van le mort de la musique is wat alcohol is voor liefdesbreuken: een kort gevoel van extase met weinig constructieve krachten. De instinctieve zelfkastijding des mensen is de gans, ‘Zoutelande’ en ‘OVEROVEROVEROVEROVEROVEROVER Mij’, haar gouden eieren. Ik luister nog eens naar ‘Bohemian Rhapsody’ en blijf redelijk optimistisch over het bestaan van alternatieven, maar dan moet je af en toe natuurlijk wel de medialaan uitrijden.

Milan Vandermeulen

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Geef een reactie