Tom Van Lommel Reviews

Omdat Hermes alle facetten van het politieke spectrum een stem wilt geven, hebben we ditmaal onze review-rubriek laten overnemen door Tom Van Lommel. Deze, naar eigen zeggen, politiek volstrekt neutrale mediacriticus neemt elke keer een item uit de publieke ruimte onder de loep met als doel uw ogen te openen voor de échte wereld. Alle standpunten in deze review zijn eigen aan Tom Van Lommel en niet degene van Hermes. Wees dus gewaarschuwd, dit artikel bevat spoilers en mogelijk ander ongein.

Kritiek op het verhaal

Het verhaal volgt een afro-Amerikaanse agent, Ron Stallworth, die met de hulp van een bijeengeschraapte groep van enerverende figuren de geweldloze (zoals duidelijk vermeld wordt gedurende de voorstelling) groepering van gelijkgezinden tracht neer te halen. Hiervoor schakelt hij de hulp van zijn Joodse, doch blanke, collega, Flip Zimmerman, om zo moeiteloos te kunnen infiltreren in de organisatie. Zij spelen beiden dezelfde persoon, de gekleurde agent infiltreert telefonisch terwijl de Joodse agent de fysieke ontmoetingen regelt. Nu wil ik niet moeilijk doen maar waar hier het verhaal als heldhaftig en revolutionair wordt afgeschreven, zou het systematisch binnenglippen in bepaalde organen vandaag de dag als crimineel en fout worden aanschouwd. Een duidelijk teken van de dualiteit van vrijheidspolitiek.

Bij een van de eerste ontmoetingen tussen de agent en de KKK lijkt de cover van Zimmerman bijna te vallen. Zijn collega besluit dan maar een steen door de ruit van het gebouw waarin de ontmoeting plaatsvindt te gooien. Ik wil niet muggenziften maar Stallworth kon onmogelijk weten dat er iets mis ging gaan dus lijkt deze daad mij een actie van zinloos vandalisme. Vanzelfsprekend besluit de groepering de zwarte agent achterna te hollen (hoe zou je zelf zijn moest iemand je raam vernielen) en besluit Zimmerman op zijn collega te schieten om zijn cover te beschermen: hij mist. Je gaat me nu toch niet vertellen dat een getrainde politieagent vanaf die afstand geen bewegend doelwit kan raken? Een treffer op de kofferbak zou toch het minste zijn geweest, ikzelf zou toch minstens een band lek hebben kunnen schieten (puur hypothetisch, ik heb geen geweren en ben ook tegen geweld).

Na meerdere ontmoetingen slaagt Stallworth erin een vertrouwensband met de leider van de KKK. Hij overtuigt zonder enige moeite de leider van een grote organisatie, via een telefonisch gesprek nog wel, van zijn valse identiteit. En dat enkel door even een gek stemmetje te gebruiken? Laat

me niet lachen! Alsof alle blanke mannen dezelfde stem hebben! Ik kan in mijn eigen vriendengroep al direct drie mensen aanwijzen met een totaal verschillend timbre (en ja ze zijn toevallig allemaal blank, maar soit) en ik ben er sterk van overtuigd dat dit bij iedereen die dit leest het geval gaat zijn.

Alles komt samen op het moment van de officiële inwijding van Zimmerman in de KKK. Hierop komen de agenten te weten dat er mogelijks een aanslag zou gebeuren op het leven van een gekleurde studentenactiviste. Vooraleer ik het over die aanslag heb moet ik eerst echt iets kwijt over die receptie, een duidelijk geval van framing waar zelfs het kleinste kind niet langs kan kijken. Alle aanwezigen (toevallig allemaal blank, subtiel hoor!) hebben een glas champagne of een andere alcoholische drank vast. Alsof alle blanke mensen zich overdag bezatten! Ik heb persoonlijk veel blanke vrienden die dat enkel ’s nachts doen of zelfs helemaal niet drinken. Ik weet zelfs niet waarom ik het hier over deze scene heb, iedereen kon waarschijnlijk al vanaf seconde één zien dat hier het schoentje niet paste.

Terugkomend op die aanslag, deze wordt gepleegd door een blanke zwaarlijvige vrouw. Dit is overduidelijk een uithaal naar de Euro-Amerikaanse cultuur en een herkenbare karikatuur die, moest ze andersom gemaakt worden niet door beugel had gekund. Opnieuw komt hier ook de dualiteit van de publieke opinie van verzet tegen de status quo naar boven. Waar hier de studentenactiviste als held wordt beschreven zit het mij nog vers in het geheugen dat vandaag de dag studentactivisten hier in ons eigenland compleet zwart worden gemaakt!

Laat me niet lachen! Alsof alle blanke mannen dezelfde stem hebben! Ik kan in mijn eigen vriendengroep al direct drie mensen aanwijzen met een totaal verschillend timbre (en ja ze zijn toevallig allemaal blank, maar soit)

Overige commentaar

Waarom precies een zwarte en een Joodse agent in het verhaal schrijven als “dynamisch duo”? Dit is weer een duidelijke knipoog naar de inclusiviteitsagenda en vast enkel bedoeld om Oscars te kapen. Hoe zit het met West-Vlaamse acteurs? Waarom geen personage dat uitsluitend Diets spreekt? Dat is inclusie, dit zijn de échte minderheden.

Daarnaast heb je de kelder vol met wapens in het huis van Ku-Klux-Klan lid. Kan het nog een grotere karikatuur worden? We zien in deze film enkel blanke mensen die een ongezonde fascinatie hebben met wapens of geweld. Dit is wederom een niet te ontkennen geval van framing. Ik bedoel komaan, hoeveel mensen in Amerika gaan zo een collectie aan wapens gewoon thuis hebben liggen? Ik ken persoonlijk hooguit twee mensen in mijn directe omgeving met een soortgelijke collectie (zonder kwade bedoelingen, maar dat is vanzelfsprekend).

Daarbovenop kan ik maar niet begrijpen hoe deze film zomaar weg kan komen met “KKK” duidelijk in de titel te zetten. Dit is duidelijk een knipoog naar een heel selecte en niche belangengroep die weeral wordt gebruikt als noemer voor de hele blanke populatie. Hier in Vlaanderen maak je eens één of twee (ludieke) “memes” en word als groep al direct publiekelijk terechtgesteld, maar als de grote Amerikanen het doen is het “doordacht” en “creatief”.

Oh ja, en dan het einde nog! Ik heb geen idee hoeveel Spike Lee betaald werdt voor deze prent, maar het is vast en zeker veel te veel. Ik bedoel maar, om de laatste minuten op te vullen gewoon wat nieuwsbeelden tonen vind ik persoonlijk wat lui regisseerwerk. Ook het begin van de film heeft duidelijk niets met de rest van het verhaal te maken en is duidelijk geknipt uit een oude westernfilm. Je valt door de mand, Lee!

Dit is weer een duidelijke knipoog naar de inclusiviteitsagenda en vast enkel bedoeld om Oscars te kapen. Hoe zit het met West-Vlaamse acteurs? Waarom geen personage dat uitsluitend Diets spreekt? Dat is inclusie, dit zijn de échte minderheden

Verdict

Dezefilmisduidelijkinessentieeenpropagandabom waar je best van wegblijven kan. Het enige wat een reeks slordig aaneengeplakte scenes aan elkaar vastbind is de duidelijk verdraaide realiteit die Lee (zonder veel succes) probeert de scheppen. Ik raad aan deze film uitsluitend te beschouwen als studieobject. Interessant om eens op te zetten als je een groep kritische maten bijeen hebt gehaald maar iets dat de eenvoudig-te-overtuigen personen best buiten hun leefwereld houden. Geloof de hype niet. Beter nog, geloof de media niet! Hiermee wil ik afronden en wens ik jullie het beste.

Geef een reactie