Deprecated: Function create_function() is deprecated in /customers/0/3/9/kringhistoria.be/httpd.www/hermes/wp-content/plugins/events-manager/widgets/em-events.php on line 208 Deprecated: Function create_function() is deprecated in /customers/0/3/9/kringhistoria.be/httpd.www/hermes/wp-content/plugins/events-manager/widgets/em-calendar.php on line 76 Hermes Hekelt: Veldrijden op zondag – Hermes

Hermes Hekelt: Veldrijden op zondag

Sta me toe te beginnen met enkele opmerkingen: 1. Ja, ik weet dat ik dit thema ooit al verwerkte in een van mijn ‘Een inkijk, in dingen die ik haat’ artikels. Waar het hart van vol is, loopt de mond echter van over en aangezien dit flauw afkooksel van een zondagnamiddag gebeuren nu eenmaal alomtegenwoordig is en zich ongeslachtelijk blijft voortplanten in de subalterne regionen van onze maatschappij, kan ik ondanks mijn eerdere klaagzang niets anders dan vaststellen dat het fenomeen nog bestaat. Het behoeft daarom een nieuw epistel. 2. Alles wat in dit artikel wordt gezegd, geldt voor de ganse week. Daarmee bedoel ik: moest het toeval zo uitdraaien dat een gekke miljonair morgen ontwaakt en denkt “IK WIL DINSDAG EEN VELDRIT”, en hypothetisch gesteld dat dit zo zal geschieden, dan haat ik het veldrijden op dinsdag. U ziet wel wat ik bedoel.

MILAN VANDERMEULEN

Goed, het is momenteel weer zondagnamiddag. Het heeft wat gesneeuwd, maar de houtkachel brandt om me de nodige warmte en levenslust te verschaffen. En dan, alsof het universum met een microscopische camera in mijn gemoedstoestand kan kijken, besluit een hogere macht —mijn vader— om door middel van een druk op een enkele knop, gans mijn hormonale balans die nog maar net had bereikt dat ik gelukkig was, overhoop te gooien. Op de televisie verschijnt plots: het veldrijden op zondag. Wat ik daar allemaal zie, jongens jongens. Een regio in ons land die zo sterk onderontwikkeld is, leefde ik jaren in ontkenning of zwijgt de overheid dit gewoon al jaren stil?

In die zin heeft de sport veel weg van een goudvis in een vacuüm zak: van het basisidee viel iets te maken, maar door een systematisch proces van onlogische keuzes, kwam het functioneel-essentiële aspect niet bepaald tot haar recht.

Als gediplomeerd historicus —jawel, ik heb mijn diploma al en bleef gewoon nog wat schimmelen bij Historia— roept dit bijzonder veel bedenkingen bij mij op. Leven we nu op het hoogtepunt van de beschaving? Bezwaarlijk. Alvast mijn diepste sympathieën voor toekomstige collega’s die de interviews van Kevin Pauwels ooit moeten gebruiken als mondelinge bron. Hoewel de man getuigt van een prachtige illustratie van hoeveel keer men op een lichtjes andere manier ‘joa’ kan zeggen vooraleer het bijzonder irritant wordt, heeft de sporter evenveel diepte als Cola Zero suiker. Als filosoof en logicus in opleiding, stel ik me om evidente redenen veel meer vragen. Wat is nu net de essentie van dit gebeuren? Ik zieeenmodderig,koudentroostelooslandschap. Daarop zijn hekken geplaatst die aanduiden alwaar de fietsers hun toch dienen te vervolledigen. Langs de kant staan mensen te roepen. Waar de Ronde Van Frankrijk nog een minimum aan charme kan hebben door een variërend landschap, hebben de bedenkers van veldrijden dit aspect volledig met het badwater gegoten: blijf maar rondjes rijden langs een landschap waar zelfs Prozac niet leek te werken als meststof.

Fietsen kan best leuk zijn, begrijp me daar niet verkeerd in. Een gezellig ommetje maken op een mooie valavond, lentedag, herfstbriesje in de haren en hup! Trappen maar. Een rustig tempo in de benen, een vlak parcours en het mooie Hagelland om in je op te nemen. Wel nu, het wielrennen keerde dit volledig om: druk en snel, heuvelig en hectisch en een koud, nat en kaal zwak excuus voor natuurdomein. In die zin heeft de sport veel weg van een goudvis in een vacuüm zak: van het basisidee viel iets te maken, maar door een systematisch proces van onlogische keuzes, kwam het functioneel-essentiële aspect niet bepaald tot haar recht.

 Tot slot merk ik als ik op zondag naar tv kijk wel iets bijzonders op: het publiek. Mijn voormiddag begint meestal met ‘De Zevende Dag’ (ook met dank aan mijn vader) om dan plotsklaps te veranderen in wielrennen. Beide programma’s delen een belangrijke eigenschap: een uitgesproken uniek publiek. Waar de toeschouwers van ‘De Zevende Dag’ opmerkelijk zijn in hun geduld en dapperheid, vallen zij achter de hekken vooral op door hun uitbundigheid en, laat ons zeggen, geringe complexiteit. Ze zijn in se de anti-these van elkaar. Zou het misschien geen leuk idee zijn om eenmaal, voor de grap, de bussen van het publiek te verwisselen? Ik krijg alvast binnenpretjes als ik me de Bart Wellens supporters voorstel in het publiek van ‘De Zevende Dag’ en hun dagje ‘ALLEEEEEEEE KOMAAAAAN HOE HOE HOE” roepen uitdraait in een bespreking van het budgettaire deficit door Michaël Droogenbroeck, en de bus die vertrekt uit rusthuis ‘De Avondzon’ plots halt houdt tussen twee biertenten.

 

Milan Vandermeulen

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Geef een reactie