Dank aan de puntkomma

Menig student kent de puntkomma wel; toch gebruikt hij of zij deze nauwelijks. Ze verlagen zich meestal tot het exclusief gebruik van een punt, komma of een dubbelpunt, wat vaak de simpliciteit van de zin illustreert. Welnu, in dit artikel verdedig ik waarom de puntkomma het mooiste leesteken aller tijden is en meer geapprecieerd zou moeten worden.

Laat me allereerst beginnen met de geschiedenis van de puntkomma te schetsen; we blijven immers geschiedenisstudenten. Het gebruik van de puntkomma begon in het Oude Griekenland, waar de fenomenale samenstelling tussen een punt en een komma als vraagteken werd gebruikt. In de middeleeuwen echter verdrong Alcuinus de puntkomma door een lelijke, buigende sliert met een punt onder. Maar geen nood, want de puntkomma bleef bestaan! Verscheidende intellectuele zielen, zoals onder meer Leonardo Da Vinci, Mao Zedong, Jacques Vermeire en taalpuristen zoals Mia Doornaert, slaagden erin een nieuwe functie voor de puntkomma uit te stippelen. Die nieuwe functie zou inhouden dat de puntkomma nu bevoegd was als leesteken op het moment dat de extreme leestekens van een punt en een komma niet zouden passen. Die sierlijkheid waarmee een puntkomma een lang resem van woorden tot één zin kan maken, is iets wat me overigens blijft verwonderen.

Voor alle plebejers die deze pracht, in al hun simpelheid, nog niet kunnen zien; zie de puntkomma onder de leestekens als de Clovis onder de Franken of als de Xavier onder de Kampioenen.  Bovendien, zonder dat u het beseft, is de puntkomma al onmisbaar voor u geworden, want buiten te verschijnen in zinnen, kan het leesteken ook gebruikt worden om een speelse knipoog door te sturen via Messenger. In vele computerprogramma’s is het ook een essentieel onderdeel. Hierover zal ik niet uitweiden maar ik laat u gewoon weten dat als de puntkomma er niet geweest zou zijn, dan had u waarschijnlijk geen ludieke kattenfilmpjes zo snel kunnen opzoeken op internet.

Voor alle plebejers die deze pracht, in al hun simpelheid, nog niet kunnen zien; zie de puntkomma onder de leestekens als de Clovis onder de Franken of als de Xavier onder de Kampioenen.

‘Maar Robbe’, durven enkele dapperen mij af en toe te vragen, ‘waarom haat je in godsnaam een punt of een komma?’. Laat me duidelijk zijn; ‘haten’ is een sterk woord, ‘neerkijken op’ past hier beter. Ik tolereer deze leestekens voornamelijk nog aangezien ze de onderdelen zijn van mijn prachtige puntkomma, maar als ze in volledige isolatie van de andere leestekens gebruikt worden; krijg ik er geen tintelend gevoel van zoals bij de puntkomma. Verder is de aard van die leestekens gewoonweg extremistisch, daar wind ik geen doekjes om. Men kan ze vergelijken met de doorsnee HLN-commentator voor wie het alleen maar het één of het ander is, terwijl de puntkomma tenminste een genuanceerd leesteken is dat zich niet, zoals het punt, verlaagt tot de polarisatie van andere zinsonderdelen. Voor de komma echter mogen alle zinsdelen er dan weer bij, maar men moet toch ergens een grens kunnen trekken.

Toch zag zelfs mijn eigen eindredactrice de schoonheid van de puntkomma niet in wat dus wel duidelijk het probleem aankaart dat zich momenteel nog voordoet in de maatschappij en dus zelfs  binnen de intelligentsia. Als jongeling met een kinderwens kan het mij dan ook niet schelen wat mijn kinderen worden; of ze nu communisten, koorddanseres of zelfs Babyloniërs worden… het kan me niet schelen! Maar als mijn eigen vlees en bloed ooit thuis komt met een paper waar de puntkomma niet instaat… dan zal ik helaas postnatale abortus moeten overwegen.  Ik denk dat het langzaam nu ook wel tot u, de lezer, begint door te dringen dat het gebruik van de puntkomma dringend moet verhogen. Dus ga nu en verspreid uw puntkomma’s! Noteer ze in uw papers, samenvatting of op het blad van uw buur (wat trouwens ludieker is dan het tekenen van een penis)! Alvast bedankt.

Geef een reactie