Vlaanderen 2099

De Hermes steunt ook onafhankelijke auteurs. Hieronder een eerste hoofdstuk uit het boek Vlaanderen 2099: De Coalitie, door gekend Hermes-auteur Marcel (naam bekend bij de redactie), dat volgend jaar in de rekken verwacht wordt.

“Ik mis de verkiezingen.”, zei Peter .

Vier jaar geleden verklaarden de Vlaamse Provincies zich allemaal op hetzelfde moment onafhankelijk. De rest van de wereld, dat op dat moment wel wat beters te doen had, keerde Vlaanderen de rug toe onder het Dat is Vlaamse Grond-principe. Sindsdien bevechten de Vlamingen elkaar in een strijd om te overleven. Er is veel veranderd.

“De laatste keer dat ik frietjes at stond Brussel nog recht.” vulde Joke aan.

Vandaag regeert de Nieuwe Boerenbond (NBB) van Oost-Vlaanderen en Limburg met een ijzeren hand over het land. Hoewel het Antwerps Front (AF) aanvankelijk Vlaanderen domineerde met een combinatie van chemische wapens en auditieve terreur, bracht het agrarische embargo op patatten de reus als snel op z’n knieën.

“Genoeg geklaagd, we hebben nog maar een paar uren daglicht!” riep Sven.

In Vlaams-Brabant, omsingeld door grootmachten, vond een volksverhuizing plaats. Het gebied is nu volledig overwoekerd, en overlevenden die Brussel willen verlaten moeten eerst een gevaarlijke tocht overleven doorheen de Brabantse Jungle. 

“Geen haast, Sven. De Zee loopt niet weg hé!” reageerde Peter.

Na de vorming van de NBB slaagde het West-Vlaamse Gemenebest (WVG) een vrede met de nieuwe gigant te sluiten. Het gebied wordt nu door alle partijen erkend als neutrale grond, perfect voor een weekendje respijt. Vlamingen die over de Poldermuur willen geraken, en zo ontsnappen uit het door conflict verscheurde Vlaanderen, moeten echter een speciale pas op zak hebben die enkel door de Brusselse Administratie (BA) gedrukt kan worden.

Sven dacht na. “Je hebt gelijk, misschien slaan we best hier ons kamp op.”

“Hier?! De grond is vuil, iemand heeft al mijn kleingeld gestolen en ik versta niet wat al die mensen tegen elkaar zeggen!”, protesteerde Joke.

“Het is net alsof Brussel niks veranderd is! Misschien kunnen we in een van de Ivoren Torens logeren?”, grapte Peter. De groep lachte even, moeizaam.

Sinds het Beleg van Brussel, het eerste wapenfeit van het Vlaamse Conflict, ligt het merendeel van Brussel volledig in puin. Enkel de leden van het mysterieuze College van de Ivoren Torens leeft er nog in redelijk comfort. Door dom toeval vonden de Zeven Schepenen zich in het bezit van de enige werkende computers én printers in Vlaanderen. Hoewel de NBB de feitelijke macht heeft, moeten ze telkens het College inhuren om hun decreten te verspreiden. In de rest van Brussel lopen verloren zielen rond, op weg naar een betere toekomst maar zonder duidelijk pad daar naartoe.

Sven was ondertussen diep aan het nadenken. “Ik heb het!”, riep hij uiteindelijk. “We gaan nog verder tot aan de Rand en slaan daar ons kamp op. De échte Brusselaars komen nooit zo ver en we kunnen dan ’s ochtends meteen beginnen aan onze tocht door de Jungle!”

En zo liepen de drie avonturiers door het puin van de stad, richting de dalende zon. Ze droegen alle drie een andere kleur op hun rug maar op elke rugzak stond, met stift geschreven, De Coalitie.

Geef een reactie