Plastic stoelen: het einde van een tijdperk?

In de eerste week van de lockdown ontstond er veel heisa in het federaal parlement. Er was namelijk een discussie over welke bedrijven al dan niet open mochten blijven. Links versus rechts bleek wederom de olie te zijn die de tandwielen van de Belgische politiek draaiende hield. In het midden van dit schouwspel was er echter 1 man die het ondenkbare deed, iets dat voor deze crisis hem niemand had durven voordoen. Deze man was Raoul Hedebouw, en het onderwerp: plastic stoelen.

Even een woordje context: enkele parlementsleden klaagden het feit aan dat vele bedrijven ondanks de verregaande lockdown-maatregelen nog steeds open waren. Andere vertegenwoordigers wezen erop dat zolang de afstands -en hygiëneregels werden gerespecteerd, er geen reden tot verplichte sluiting was. Beide groepen waren overtuigd van hun standpunt, maar in dit gewoel riep één stem ietsjes luider dan de andere. Niet zozeer het volume viel op, maar wel de boodschap. Raoul Hedebouw stond op en zei namelijk twee woorden waarna de rest van de Kamer meteen stilviel. Deze woorden zijnde: plastic stoelen. 

Patrick Dewael begon nerveus op zijn stoel te schuiven: moest hij de zitting beëindigen, of de democratie zijn vrije loop laten gaan? Een moeilijke keuze inderdaad voor een Vlaamse liberaal, maar uiteindelijk besloot hij om af te wachten en nog geen drastische beslissingen te nemen. Wat al meer lijkt op de beslissing van een Vlaamse liberaal. Hedebouw begon zijn verhaal met een retorische vraag: “Waarom, confraters, zijn bedrijven die plastic stoelen vervaardigen nog steeds open?” Een stille paniek ging door de zaal met de snelheid van nieuwe corona-infecties in de Verenigde Staten: heeft hij het nu echt gezegd? Raoul ging verder alsof hij de verontwaardiging nooit opmerkte. “Ja beste collega’s, jullie hoorden mij! Bedrijven die plastic stoelen vervaardigen, zijn nog steeds open! En waarom, Belgische vertegenwoordigers? Waarom zijn deze bedrijven nog open? Wie o wie, lieve vrienden, heeft NU nog plastic stoelen nodig!?”

De Kamervoorzitter zag zijn fout in. Jarenlange ervaring in de Belgische politiek en toch liet hij zo’n ramp aan zich voorbijgaan. De voorbodes waren er nochtans. Maar nu was het te laat, hij kon niet meer ingrijpen zonder gezichtsverlies. Mocht hij dit wel doen, dan was de Japanse handeling van seppuku nog het enige eervolle ding dat een parlementsvoorzitter erna tot stand kon brengen. Maar Dewael wist dat hij zover niet ging gaan. Nee, de teerling was geworpen: Raoul Hedebouw had het woord.

“Een bedrijf dat plastic stoel vervaardigt, blijft nog steeds open. De arbeiders moeten werken en lopen daardoor, ondanks de veiligheidsmaatregelen, risico op mogelijke besmetting met het coronavirus!” N-VA-fractieleider Peter De Roover begon zichtbaar te zweten. Hij wist net als alle andere volksvertegenwoordigers goed genoeg waarover Hedebouw het echt had, namelijk het feit dat plastic stoelen in deze hedendaagse maatschappij compleet nutteloos waren. Lelijk, oncomfortabel en gewoon dom, maar zijn partij had al jaren eerder een standpunt ten voordele van plastic stoelen ingenomen. Wat moest N-VA toen anders doen? De linkse regering-Di Rupo was immers een fervente tegenstander van het hele idee van zulke stoelen. De N-VA had toch geen andere keuze dan hiertegen in te gaan? De Roover werd alsmaar angstiger en keek met wanhoop naar zijn collega-fractievoorzitter van de CD&V, Servais Verherstraeten.

De kleine muis, eeuh ik bedoel man: de kleine man, was zichtbaar geïrriteerd. Waar haalt die onnozele communist in godsnaam het lef vandaan?! De Christelijke Volkspartij – of CD&V, whatever – is nog de enige partij die plastic stoelen steunt uit traditionele overwegingen, niet zoals die opportunistische zakken als die van de N-VA of de liberalen die enkel berusten op de reusachtige lobbymachine van de plastic-stoelgiganten. Wij van de Katholieke Partij, wij houden het bij onze principes. En hoewel niemand eigenlijk plastic stoelen graag ziet, wij zijn eeuwige voorstanders hiervan. Nee, hoe pragmatisch het ook zou zijn, CD&V zal niet toegeven.

Raoul Hedebouw zat neer. De corruptie die al jarenlang de Belgische politiek in zijn greep hield, is nu eindelijk blootgelegd. Elke fractievoorzitter keek met woede en angst naar hem, want wat hij had gedaan was iets dat in de politiek nog nooit is nagespeeld. Mijnheer Hedebouw was zelfvoldaan: de plastic stoelen-lobby is gekend. Hiervoor hadden we al die jaren gewerkt. Nu kunnen de leren en houten stoelen terug hun rechtmatige plaats innemen. Want daar staat het communisme immers voor: het oude dat het nieuwe vervangt.

Geef een reactie