Een inkijk, in dingen die ik haat (bonus ronde)

Goedemorgen, middag of avond. Ik kan natuurlijk niet weten wanneer u dit leest, dus verwacht het onmogelijke qua accurate begroetingen niet van mij. Ik heb niet heel veel woorden deze keer, dus we gaan niet te hard rond die spreekwoordelijke pot draaien. Als u van mij een bijdrage verwachtte in de gangbare trend dezer dagen, over corona dus, dan bent u aan het misse adres. Men hoeft in dit verband niet te spreken van een schaarste betreffende dat soort artikels, en men moet al zeker niet spreken over het feit dat ik er intussen het spreekwoordelijk schijt aan heb gekregen. De quarantaine heeft me echter wel inspiratie gegeven net voor dat waar ik doorgaans inspiratie geleverd krijg op het tempo dat een Pasha maagden ontvangt. We gaan het weer hebben over dingen die ik haat, met heel mijn hart.

Appelen met peren vergelijken. Regelmatig zie ik deze uitspraak passeren in de chiquere debatten op Facebook. Het hoeft wat mij betreft geen verdere uitleg: deze zin is het retorisch equivalent van het sap dat uit de scheur in een vuilzak loopt: we hebben een a priori begrip van wat dat inhoudt, maar a posteriori stellen we vast dat de samenstelling troep is. Iedereen begrijpt immers instinctief wat ermee wordt bedoeld, dat klopt. Maar wat dan nog? Appelen en peren vallen op veel vlakken prima met elkaar te vergelijken. Het zijn alletwee vruchten uit de tak van de rozenfamilie. Ze behoren zelfs tot dezelfde subsoort, de malaceae. Ook op economisch vlak gaat de vergelijking op, omdat er immers weinig verschil zit op de gangare veilingsprijzen en om het plaatje al helemaal af te maken, delen de 2 vruchten een erg vergelijkbare juridisch palmares betreffende import en export regelingen. Het spreekt voor zich dat we snel een eind moeten maken aan de waanzin die deze uitspraak is. Zeg liever: het is zoals appelen met kippenbouillon vergelijken.

Deze zin is het retorisch equivalent van het sap dat uit de scheur in een vuilzak loopt

Onnodige items in het journaal. Ja, het journaal draait om niks anders meer dan corona. De volle 40 minuten blijkt er maar 1 ding te zijn dat in de wereld gebeurt. Fair enough, ware het niet dat dit geen steek houdt. Ten eerste: de prioriteiten liggen toch wel erg vreemd. Zo is er een strikte opdeling tussen de 2 relevante zaken die bestaan. in het eerste deel, krijgen we de stand van zaken te horen mbt. de wereld: we moeten afstand houden, krijgen adviezen over mondmasekers, worden strikt aangemaand binnen te blijven en de polletjes te wassen. En dan deel 2: HOE GAAN WE NU VOETBALLEN EN FIETSEN?! Nog nooit heb ik in zoveel woorden, dagen na elkaar, iemand horen zeggen dat niks nog doorgaat. Ten tweede: ken je het, dan behandel je corona en de huidige stand van zaken, alles is informatief relevant en dan… “We gaan nu nog eens kijken aan de kust want daar is niemand want iedereen zit binnen”. Euh. En dan, inderdaad, een journalist, op de dijk, die zegt: “er is hier niemand”. Dagen na elkaar. Dit. Zucht.

Tot slot: ik zie het regelmatig. Mensen rijden in hun wagen, alleen. En wat blijkt: ze dragen een mondmasker. Ironisch, aangezien hun bijdrage aan de luchtkwaliteit ons zou nopen tot het dragen van zo’n gedrocht. Maar goed, mijn linkse hart terzijde, dit heeft geen zin. Echt. Geloof mij. Je kan jezelf niet besmetten, dat is immers wat wij logici noemen een cirkelredenering: als je jezelf besmet ben je al besmet dus heb je jezelf besmet na besmet te zijn…. snappie. De mensen die dit doen hebben een even groot begrip van mondmaskers als de gemiddelde 80-jarige van de 6 afstandsbedieningen op zijn salontafel. Het nut van mondmaskers in situaties naar ze nodig zijn vergelijken met ze dragen in de wagen is vanzelfsprekend appelen met kippenbouillon vergelijken.

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.
The following two tabs change content below.

Milan Vandermeulen

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Laatste berichten van Milan Vandermeulen (toon alles)

Milan Vandermeulen
Milan Vandermeulen
Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Milan Vandermeulen

Milan mag zich ondertussen historicus noemen, maar bleef redacteur bij Hermes. Hij volgt de actualiteit, denkt er het zijne van, maar heeft het vaak enorm moeilijk met de mensheid en haar oneindige lompheid.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *