Waarom we allemaal Sméagols zijn geworden

Laat me er geen doekjes om winden; de lockdown en corona vielen ons allen zeer zwaar. Sommigen hadden het natuurlijk moeilijker dan anderen, maar zonder twijfel ondervond ieder van ons er een zekere impact van. Toen ik onlangs “The Lord of The Rings” keek met wat vrienden (en Alec), kwam er een besef in me op; Gollum/Sméagol lijkt verrassend veel op de doorsnee student tijdens de quarantaine. Vandaar dus de inspiratie voor dit totaal onzinnig artikel.

Sta me toe van wal schieten met eerst de meest voor de hand liggende gelijkenissen aan te halen tussen studenten en de Joke Schauvliege van Midden-Aarde. Ten eerste wast een student in quarantaine zich immers veel minder, laat deze eveneens het haar groeien en komt meestal ook niet aan zijn seksuele trekken. Karakteristieken die samen het personage Gollem al vrij goed schetsten. Naarmate de quarantaine overigens verder vorderde boezemde het zonlicht ons steeds meer angst in en martelde de KU Leuven ons met gebrekkige ondersteuning tjidens de lockdown, hoewel ze zogezegd “WeL 1,5 mEteR aChTeR oNs StOnDeN”. Ook deze eigenschappen zijn toepasbaar op Gollem wanneer men de KU Leuven vervangt door martelende en kwaadwillige orks  (niet dat het verschil tussen de twee significant is). Maar zoals ik al zei lagen bovenstaande zaken voor de hand. De gelijkenis wordt pas echt treffend wanneer we dieper ingaan op de relatie tussen de ring en Sméagol.

De enige houvast dat hij nog had in zijn nutteloze bestaan werd immers van hem weggerukt door een kleine, zestigjarige hobbit met harige voeten (Cf. Marc van Ranst).

Die ring, te vergelijken met wat voor ons het studentenleven is, maakte Sméagol tot een miserabel wrak. Toch moet opgemerkt worden dat Gollem erna niet meer zonder zijn ‘precious’ kon en zijn bestaan vanaf dan nog enkel in het teken van die ene ring (studentenleven) stond. Toen het hem werd afgepakt zonk het schepsel dan vanzelfsprekender wijze nog verder in elkaar… De enige houvast dat hij nog had in zijn nutteloze bestaan werd immers van hem weggerukt door een kleine, zestigjarige hobbit met harige voeten (Cf. Marc van Ranst). Wij.. Euh ik bedoel Gollem kwam bijgevolg in een zware depressie terecht en trachtte koste wat het koste terug dat oude leven op te scharrelen door zijn lieveling terug te vinden. Bij ons vertaalde zich dat door technische-problemen-gevulde-zoomsessies of online beertastings om toch maar het gevoel te krijgen dat je geen drankprobleem hebt door met vrienden via Zoom drinken. Zeven juni was er wel een gigantische verbetering zichtbaar… De cafés gingen terug open. Niet echt het studentenleven, maar toch voelde het zo bitter dicht bij. We konden wel drinken maar uitgaan was er nog te veel aan. Het deed me denken aan Gollem die inmiddels op Frodo en de ring was gestoten maar zijn lieveling, al was ze zo dicht bij, niet in handen kreeg. In die situatie zitten we helaas vandaag de dag nog steeds, ook al mogen de lessen wel weer aanvangen. Toch is de toekomst op basis van de LOTR-films te voorspellen. Uiteindelijk zullen we ons studentenleven terug in handen krijgen (in de film met geweld, maar dat laat ik aan jullie over want de Hermes zet nooit aan tot geweld of haat (lol)). Als we de parallel met Sméagol hier helemaal zouden doortrekken zullen we  helaas bij de terugkeer van het studentenleven helaas wel omkomen (door corona of alcoholvergiftiging)  maar ach ja liever dat onze dagen thuis te verslijten met suïcidale gedachten of Shrekvideo’s te kijken (als u dit niet kent zoek zeker ‘Shreksophone’ of ‘Shreks day out’ op). Kortom we zijn sowieso gedoemd, maar dan toch liefst gedoemd te Fakbar Letteren.  En of u uw tijd verspild heeft met dit van de pot gerukte flutartikel te lezen? Jazeker, maar u heeft tijd genoeg.

The following two tabs change content below.

Robbe Verbrugge

Laatste berichten van Robbe Verbrugge (toon alles)

Robbe Verbrugge
Robbe Verbrugge

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *